Friðsamleg mótmæli

Það er greinilegt að stjórnvöld og aðrir sem einhverju ráða hér á landi eru "góðu" vanir þegar kemur að friðsamlegum mótmælum. Enda verða Íslendingar oftast frekar vandræðalegir þegar á að mótmæla einhverju opinberlega og í eigin persónu. Við erum hreinlega ekkert sérlega góð í þessu. Fyrir utan Keflavíkugöngur og kröfugöngur á baráttudegi Verkalýðsins er ekki mikil hefð fyrir opinberum mótmælum hér. Helst viljum við þó mótmæla með því að afhenda undirskriftalista. Þetta er vinsæl leið enda býsna þægileg, maður þarf ekki einu sinni að mæta á staðinn og núna er meira að segja í mörgum tilvikum hægt að skrifa undir hin ýmsu plögg á netinu, undirrituð hefur ljáð ófáu þjóðþrifamálinu stuðning sinn á þann hátt. Þannig er semsagt hægt að mótmæla án þess að þurfa að ræða þá ákvörðun við nokkurn mann.

Og jafnvel þó að Íslendingar taki þátt í götumótmælum eða kröfugöngum er hlutverk þeirra oft illa skilgreint. Sumir hafa misskýr markmið sem komið er á framfæri með hefðbundnum kröfuspjöldum en þeir eru oftast í miklum minnihluta eins og kom til dæmis í ljós í fjölmennum mótmæltum á kvennafrídaginn síðastliðið haust.

Íslendingar eiga iðulega erfitt með að fara yfir þau mörk sem skilja að áhorf og þáttöku og þar af leiðandi höfum við tilhneigingu til að sækjast eftir viðburðum þar sem við getum verið í áhorfendahlutverki. Skrúðgangan á Gay Pride er dæmi um þetta, þar eru skýr skil milli þáttakenda sem eru að langmestum hluta til samkynhneigðir og aðstandendur þeirra en aðrir horfa á og þurfa í raun ekki að taka afstöðu til þess sem hátíðarhöldin standa fyrir frekar en þeir vilja.

Við verðum hreinlega vandræðaleg ef við einhverra hluta vegna kjósum að sýna skoðanir okkar með því að taka þátt í mótmælum í eigin persónum. Mér eru til dæmis minnistæð mótmæli sem ungliðahreyfinar stjórnmálaflokkanna stóðu fyrir þegar Li Peng forseti kínverska þjóðþingsins heiðraði Íslendinga með nærveru sinni fyrir nokkrum árum, enda full ástæða til að mótmæla ástandi mannréttindamála þar í landi. En svokallaðir mótmælendur stóðu fyrir utan Alþingishúsið og tuldruðu eitthvað vandræðilega þegar reynt að kalla slagorð. Li Peng ákvað að hætta sér ekki í heimsókn í Alþingishúsið og þá röltu þeir hörðustu að hótel Sögu þar sem kappinn dvaldi og endurtóku vandræðaganginn þar. Svona fara mótmæli fram á Íslandi, ef þú ert heppinn mætir einhver á svæðið en í fæstum tilvikum er hægt að búast við neinum tilþrifum enda vilja fæstir verða uppvísir að því að brjóta bæði skjalfest og óskrifuð lög sem leggja gríðarlega áherslu á að menn komi friðsamlega fram og sýni engar tilfinningar. Við viljum bara vera í áhorfendahlutverkinu, það er áhættuminnst og þægilegast í alla staði.

Við höfum því ekki verið að valda lögreglu og yfirvöldum neinu veseni með mótmælum og þessvegna virðist sú hugmynd hafa þróast hér að það að mótmæla friðsamlega þýði einfaldlega að standa einhversstaðar í mótmælaskini og segja helst ekki neitt og þaðan af síður að gera eitthvað og þá skiptir engu máli þó að ekki sé verið að brjóta lög á nokkurn hátt. Þetta sjáum við greinilega þessa dagana á svívirðilegri framkomu lögreglunnar við mótmælendur á Kárahnjúkasvæðinu.

Friðsamleg mótmæli eiga rétt á sér og þau geta verið býsna áhrifamikil. Í byrjun áttunda áratugarins ákvað hópur leikhússfólks og aktívista að heimsækja áhorfendapalla verðbréfahallarinnar í New York. Á gólfinu fyrir neðan var allt krökkt af jakkafataklæddum verðbréfasölum. Fólkið á áhorfendapöllunum kastaði góðum slatta af einsdollaraseðlum fram af svölunum og svifu seðlarnir eins og haustlauf niður í salinn. Á innan við mínútu stöðvaðist starfsemi kauphallarinnar þar sem verðbréfahnakkarnir hoppuðu í óðagoti upp í loft til að ná eins mörgum seðlum og þeir gátu. Með þessum friðsamlegu mótmælum afhjúpaði hópur fólks verðbréfasalana og græðgi þeirra.

Friðsamleg mótmæli í almennu rými geta því verið leið einstaklingsins til að styrkja lýðræðið, þannig er nú það.

Tekjur

Það er eitthvað óstjórnlega plebbalegt við umræðuna sem sprettur upp ár hvert í kringum birtingu á áætluðum skattgreiðslum. Ungu sjálfstæðismennirnir hafa áhyggjur af þessum "viðkvæmu persónuupplýsingum" og verja þær með kjafti og klóm fyrir skringifólki sem leggur það á sig að snuddast í þessum einskis nýta fróðleik, greinilegt að allt þetta fólk hefur lítið við tímann að gera.

Persónulega held ég að það sé hið besta mál að birta sem mest af persónuupplýsingum. Ágætur maður benti mér á það um daginn að það að birta upplýsingar um laun almennings jafnist á við að birta stuttan úrdrátt úr sjúkraskrám landsmanna og kynna statusinn á hverjum og einum ár hvert. Sem er auðvitað frábær hugmynd og mæli ég eindregið með því að heilbrigðisráðherra taki þetta til greina. Þá gætu plebbarnir stormað einu sinni á ári í skjalasafn Ríkisspítalanna og nálgast mikilvægar upplýsingar: "Þ.S. : Fékk vökva í lungað vegna veirusýkingar í apríl, hætti á pillunni í júní, losnaði loksins við klamedíuna í ágúst, er loksins betri af fyrirtíðaspennunni og þar með hætt að öskra á nágrannana og leggja þá í einelti".....þið verðið að giska á það hvað er satt og logið en það sér hver maður að þessar upplýsingar eru miklu nytsamlegri en upplýsingar um einhverja peninga eða skort á þeim. ..þannig mætti birta árlegar skýrslur um ýmsa intressant prívathluti, samskipti við lögfræðinga, sakaskrár o.s.frv....möguleikarnir eru endalausir.

Þar sem frá var horfið

Jæja, þetta var fínt átta mánaða frí frá löngum og farsælum bloggferli og verður nú gerð heiðarleg tilraun til endurreisnar.

Ég er gædd þeirri náttúru að geta misst mig í mjög svo óselektívt sjónvarpsgláp og man til dæmis eftir einum vetri þar sem mér tókst grínlaust að fylgjast með flestum þáttum á öllum almennum sjónvarpsrásum í Bretlandi sem þá voru fjórar. Ég hef það mér til málsbóta að þá bjó ég í einu herbergi sem var á við meðal fataskáp að stærð og ekkert komst fyrir nema rúm og sjónvarp. Ekki gerði ég mikið af viti þann veturinn í frítíma mínum og þess vegna reyni ég venjulega að sýna lágmarks sjálfstjórn og fylgjast aðeins með útvöldum sjónvarpsþáttum á þeim stöðvum sem ég næ og eru blessunarlega aðeins tvær.

Nú hefur hinsvegar verið grafið undan þessari heilbrigðu menningarstefnu heimilisins þar sem einn vinur minn, sem héðan í frá mun ganga undir nafninu Satan, lánaði mér fyrstu seríur af Sópranó fjölskyldunni og Lost. Og reyndar líka fyrstu seríuna af snilldarantíksápunni Married with Children, var búin að gleyma þvílíkur eðalsubbuskapur er þar á ferð. En semsagt, nú mun ég héðan í frá neyðast til að fylgjast með þessum andskotans þáttum. Fy fan.

Ég var eiginlega búin að gleyma þessu bloggeríi en hitti svo uppgjafabloggara af merkilegri gerðinni áðan sem minnti mig á það.

Ekki hefur margt merkilegt á daga mína drifið. Kom illa undan annars ágætu partíi með eitthvað sem heitir víst barkabólga og hækkar röddina um svo sem eins og eina áttund og bætir inn vælutóni, einhverskonar grátstaf. Sem gerði það auðvitað að verkum að ég kaus að þegja mestalla helgina og var það ágætis hvíld.

Hitti Odd Nerdrum á förnum vegi eins og Þórdís (hef ekki ennþá nennt að læra að búa til linka, þarf eiginlega að láta Þórdísi kenna mér það). Veit einhver hvaða lið þetta er sem er alltaf með honum og gengur um bæinn í miðaldalegum lopasétteringum? Í þetta sinn var Odd með skeggdverg nokkurn í för með sér sem hefði sómt sér vel sem hirðfíflið í Lé konungi, bæði í útliti og æði.

Svo hafði ég fyrir því að tékka á kastljósviðtalinu við DNAheilunarkonuna á netinu sem allir voru að fárast yfir fyrir nokkrum dögum síðan. Eitthvað var áðurnefnd Þórdís að andskotast út í þetta enda er ekki hægt að búast við því að genetískt fullkomnir einstaklingar eins og hún skilji svona lagað. En þetta er auðvitað ómótstæðilegt tækifæri fyrir okkur hin. Þess vegna hef ég talað með grátstafinn í kverkunum (barkabólgan) við stofnfrumuna mína alla helgina og beðið hana að sjá til þess að ég öðlist ýmsa ákjósanlega eiginleika eins og til dæmis að lesa helmingi hraðar og halda lífi í stofublómum. Nú er bara að bíða og sjá.

Áhugamál

Ég hef eignast nýtt áhugamál. Þetta áhugamál stunda ég af kappi og elju þegar ég ætti að vera að skrifa pistla, undirbúa kennslu, klára MA ritgerðina mína og lesa merkileg fræðirit (sumir myndu eflaust bæta bloggi við þennan lista).

Ég er sem sagt haldin óstjórnlegri fíkn í tvær tónlistarvefsíður.

Annars vegar er það www.last.fm þar sem hægt er að búa til sína eigin útvarpsstöð. Þegar ég hlusta á hana sækja á mig áleitnar spurningar á borð við: Hvað gerist ef ég bý til útvarpsstöð með lögum fyrir þá sem fíla James Last, The Buzzcocks, Clash, Billy Holiday og Mugison?

Svo er það www.webjay.org sem er síða fyrir bandaríska unglinga á barmi sjálfsmorðs sem hafa ekkert betra við tímann að gera en að búa til playlista sem síðan er hægt að hlusta á í gegnum netið. Þetta finns mér mjög skemmtilegt. Núna er ég til dæmis að hlusta á lagið "Lesbian Vampires from Outer Space" með hljómsveitinni Scary Bitches. Sem er reyndar ekki jafn skemmtilegt og maður hefði haldið.

Endurfundir

Mér er tjáð að maður eigi að blogga á hverjum degi og hef ég nú þegar fallið á því prófi. Ég er eiginlega búin að komast að því að bloggarar séu bara auðnuleysingjar og dagdrykkjufólk, hvernig má fólk eiginlega vera að þessu?

Ég eyði tíma mínum venjulega í göfugri hluti eins og til dæmis að hitta fólk sem var með mér í grunnskóla en það gerði ég um helgina eftir 20 ára hlé.

Sviðið er semsagt endurfundasamkoma árgangs 85 úr ónefndum grunnskóla í breiðholtinu sem Gísli Marteinn stærir sig einatt af því að hafa gengið í þegar hann heldur gettóræðurnar sínar. Ekki veit ég um neinn sem er jafn stoltur af því að vera úr breiðholtinu, þetta er greinilega eitthvað ímyndaratriði hjá honum.

Fyrrum töffari segir við bloggjómfrú: "Við erum eina fólkið sem hefur virkilega lifað lífinu í þessum árgangi.

Bloggjómfrú: "Nú, hvað hefurðu fyrir þér í því, ungi maður?"

Fyrrum töffari: "Það er af því að við eigum ekki börn"

Bloggjómfrú: "Bíddu, áttu ekki barn?"

Fyrrum töffari: "Jú"

Bloggjómfrú: "hrmppff????" og gekk síðan á braut.

Átti maðurinn við að gæfa okkar felist í því að hafa ekki átt börn saman? Sem voru blessunarlega alltaf hverfandi líkur á.

Svona voru flestar samræður það kvöldið.

Matreiðsla

Nú var að koma út í enskri þýðingu matreiðslubók eftir Gerard Depardieu, leikarahnullunginn knáa. Nú veit ég ekki mikið um matargerðarhæfileika leikarans en er þó búin að fletta þessari bók sem fæst að sjálfsögðu í öllum betri bókabúðum. Ekki eru þetta nú frumlegar uppskriftir hjá kallinum, þetta eru einhverjar lauksúpuuppskriftir, bourignon buff, hænsn í víni og fleiri klassískar uppskriftir sem má finna í öllum matreiðslubókum um klassíska franska matargerð. Frumlegri eru hinsvegar matargerðarupplýsingar sem birtast í nýlegu viðtali við hann í Guardian þar sem hann segir lesendum frá því hvernig broddgeltir voru matreiddir í sveitinni þegar hann var lítill. Í stuttu máli sagt tekur maður broddgölt og blæs upp í rassinn á honum þar til broddarnir detta af (ég reikna með að þegar að þessu kemur sé broddgölturinn þegar dauður). Síðan á að maka drullu utan um broddgöltinn og kasta honum á eldstæðið þar sem hann mallar dágóða stund og voila - steikin tilbúin. Ekki fann ég þessa skemmtilegu uppskrift í bókinni.

Af Gerard er það annars að frétta að hann er að hugsa um að minnka drykkjuna niður í svona sirka 4 rauðvín á dag og hætta að leika í kvikmyndum. Einnig kom fram að tvítuga fyrirsætukærastan hans er með glútenofnæmi. Gaman að þessu.